W wyniku pierwszego rozbioru Polski (1772 r.) Cesarstwo Austriackie wchłonęło w swoje granice województwo ruskie oraz cześć województw: bełskiego, podolskiego, lubelskiego, sandomierskiego i krakowskiego, czyli tzw. Galicję Wschodnią lub Starą. Władze austriackie nadały tym ziemiom nazwę „Królestwa Galicji i Lodomerii”. Po III rozbiorze Polski w 1795 r. nowo przyłączone do Austrii ziemie polskie nazwano Nową Galicją. W 1803 r. z całości ziem polskich włączonych do Austrii utworzono jedną prowincję.

Patent tolerancyjny Józefa II (7 V 1789 r.) podzielił ludność żydowską Galicji między 141 gmin wyznaniowych oraz ustalił ogólne zasady ich organizacji, które później zostały potwierdzone i rozszerzone ustawą cesarską (21 III 1890 r.). Ostatecznego podziału dokonano na mocy rozporządzenia c. k. Ministerstwa Wyznań i Oświaty z 2 IV 1891 r. W Królestwie Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim funkcjonowały odtąd 252 izraelickie gminy wyznaniowe, z czego w Galicji Wschodniej było ich 160. Taka organizacja gmin mojżeszowych w Galicji utrzymała się przez cały okres zaborów. Po odzyskaniu niepodległości gminy izraelickie weszły w skład Żydowskiego Związku Religijnego utworzonego 1 XII 1916 r., a zalegalizowanego dekretem naczelnika Państwa (7 II 1919 r.). Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 14 X 1927 rozciągnęło moc obowiązującą tego dekretu na województwa dawnej Galicji: krakowskie, lwowskie, tarnopolskie i stanisławowskie. Konstytucja marcowa z 1921 r. zagwarantowała gminom żydowskim zrzeszonym w związku prawo rządzenia się uznanymi przez państwo własnymi ustawami, które w dużej mierze oparte były na XIX-wiecznych statutach. Obowiązujące zasady funkcjonowania gminy nie uległy zmianie aż do wybuchu drugiej wojny światowej. Izraelicka gmina mojżeszowa w Galicji stanowiła podstawę regulacji stosunków prawnych żydowskiej społeczności religijnej z władzami zwierzchnimi oraz ludnością innych wyznań. Członków gminy wyznaniowej łączyła wspólnota religijna, wspólne cele i interesy, prawa i obowiązki wobec władz państwowych. Członkowie gminy byli także obywatelami miejscowej jednostki terytorialnej (cyrkułu), powstałej w wyniku podziału administracyjnego kraju i w związku z tym zostali zrównani w prawach i obowiązkach z pozostałymi jej mieszkańcami. Przynależność do gminy wyznaniowej była obowiązkowa. W myśl patentu z 7 V 1789 r. sprawami każdej gminy kierował zarząd złożony z trzech przełożonych (we Lwowie i Brodach po 7), wybieranych raz na 3 lata. Prawo wyborcze przysługiwało początkowo tylko bogatym Żydom (zasady te zostały zmienione na przełomie XIX i XX w., gdzie określono szczegółowo osoby którym przysługiwało bierne i czynne prawo wyborcze) . W sprawach politycznych galicyjskie gminy wyznaniowe podlegały władzom krajowym, a w sprawach sądowych jurysdykcji zwykłych sądów państwowych (do 1789 r. władza sądowa spoczywała w rękach kahałów i rabinów). W każdej gminie musiał urzędować przynajmniej jeden rabin, do którego należało prowadzenie metryk, nadzorowanie szkolnictwa oraz kontrola koszerników gminnych. Kandydat na stanowisko rabina obowiązany był przedstawić świadectwo ogólnego wykształcenia, a jego wybór był zatwierdzany przez władzę państwową. Rabinowi powierzono prowadzenie ksiąg metrykalnych gminy mojżeszowej, a rozporządzeniem z 10 VII 1868 r. postanowiono ostatecznie, ze metryki te mają moc prawną i uchylono kontrolę ksiąg przez księży katolickich. Zasada prowadzenia ksiąg metrykalnych przez rabinów została zniesiona rozporządzeniem c. k. Ministra Spraw Wewnętrznych z 15 III 1875 r. Funkcję tę powierzono specjalnym urzędnikom podlegającym kontroli administracyjnej.

Działalność każdej gminy wyznaniowej regulowana była statutem zatwierdzanym przez władze krajowe. Gmina wyznaniowa, stanowiąca terytorialnie zamkniętą całość oraz jednostkę katastralną mogła obejmować jedno miast lub kilka miast i wsi. Jeżeli obszar gminy leżał w więcej niż jednym powiecie politycznym sprawy urzędowe załatwiała władza krajowa (później starostwo), w której okręgu znajdowała się siedziba gminy. Do zwierzchności gminnej można było powoływać tylko członków gminy wyznaniowej, posiadających obywatelstwo austriackie i mających pełnię praw obywatelskich. Władze państwowe musiały być informowane o dokonanym wyborze. Do zadań przełożonych gminy należało reprezentowanie gminy wobec administracji państwowej, obrona praw Żydów, zaspokajanie potrzeb religijnych członków gminy, utrzymywanie synagog, domów modlitw, składanie sprawozdań o stanie gminy, sporządzanie preliminarza potrzeb datków domestykalnych na rok następny, ściąganie podatków, opieka nad biedotą itp. Każda gmina miała obowiązek utrzymać co najmniej jedną bóżnicę, większe gminy – kilka bóżnic. Zarządy wyznaniowe działające w gminach posiadały własne kancelarie zajmujące się gromadzeniem akt związanych z działalnością gminy. Pracami kancelarii kierował przewodniczący wybrany spośród członków przełożeństwa. Jednym z podstawowych zadań kancelarii było sporządzanie protokołów czynności, czyli spraw załatwianych przez gminę wyznaniową (m. in. korespondencji prowadzonej z cyrkułem, dotyczącej np. przesyłania duplikatów metryk).

Politycznym władzom krajowym w Galicji jako instytucjom nadzorczym, przysługiwało prawo zmiany statutu oraz rozwiązywania reprezentacji gminy, o ile jej działalność uznana została za szkodliwą dla porządku publicznego. Najwyższą instancją rozstrzygającą w tych sprawach było c. k. Ministerstwo Wyznań i Oświaty. Ministerstwo to nałożyło na starostwa (reskrypt z 21 I 1897 r.) obowiązek założenia katastru gmin mojżeszowych czyli urzędowego opisu, oceny i klasyfikacji nieruchomości w celu ich opodatkowania. Po odzyskaniu niepodległości gminy żydowskie zrzeszone w Żydowskim Związku Religijnym uzyskały prawo rządzenia się własnymi ustawami uznanymi przez państwo, które, jak wcześniej wspomniano, w dużej mierze oparte były o postanowienia statutów XIX – wiecznych. W gminach działały Rady wyznaniowe, wybierające spośród siebie przełożeństwo. Czynne prawo wyborcze do Rad uzyskali wszyscy członkowie gminy, którzy ukończyli 24 lata i opłacali podatek na cele wyznaniowe. Praktycznie niezmieniony pozostał zakres działania zarządu gminy. Władze państwowe utrzymały prawo nadzoru na żydowską wspólnotą wyznaniową, mogły unieważnić wybory do Rady, rozwiązać przedstawicielstwo gminy; w takiej sytuacji funkcję przełożonego, do czasu wyboru nowych władz sprawował komisarz rządowy powołany przez starostwo powiatowe.

W gminach działali też funkcjonariusze wyznaniowi, którymi mogli być tylko obywatele polscy, zamieszkali w obrębie gminy. Należeli do nich rabini gminni, asesorowie rabinatu, kantorowie, nauczyciele religii. Zobowiązani oni byli spełniać wszelkie rytualne i religijne funkcje, zgodnie z przekazanym im zakresem działania. Przywrócono prawo prowadzenia przez rabina jako urzędnika stanu cywilnego ksiąg metrykalnych, których duplikaty musiały być przesyłane do starostwa powiatowego. Przewodniczący gminy obowiązany był na polecenie państwowego urzędu gminnego prowadzić rejestry ludności zamieszkałej w gminie wyznaniowej. W tym celu przeprowadzane były ankiety, zawierające informacje niezbędne dla sporządzenia takiego rejestru .

Kres działalności żydowskich gmin wyznaniowych na terenie Galicji położyła agresja sowiecka na ziemie polskie (17 IX 1939), w wyniku czego Małopolska Wschodnia znalazła się w granicach ZSRR.